तेडभ्यधावन्त संक्रुद्धा: कर्णदुर्योधनावु भौ । शरवर्षाणि मुज्चन्तो मेघा: पर्वतयोरिव,जैसे मेघ दो पर्वतोंपर जलकी धारा बरसा रहे हों, उसी प्रकार अत्यन्त क्रोधमें भरे हुए वे नरेश कर्ण और दुर्योधन दोनोंपर टूट पड़े तथा उनके ऊपर बाणोंकी वर्षा करने लगे
teḍabhyadhāvanta saṅkruddhāḥ karṇa-duryodhanāv ubhau | śaravarṣāṇi muñcanto meghāḥ parvatayor iva ||
Wika ni Nārada: Sa tindi ng galit, sinalakay nila kapwa sina Karṇa at Duryodhana, at nagpaulan ng mga palaso—gaya ng mga ulap na bumubuhos ng tubig sa dalawang bundok. Ipinakikita ng larawang ito na kapag pinakawalan na ang poot, ang tunggalian ay nagiging isang delubyong lumalamon sa pagpipigil at sa wastong paghatol.
नारद उवाच
The verse highlights how uncontrolled anger (krodha) escalates conflict into overwhelming violence; the poetic comparison to clouds drenching mountains suggests the sheer force of aggression and the ethical need for restraint and discernment even amid hostility.
Nārada describes combatants charging at Karṇa and Duryodhana in great fury and showering them with arrows, likened to clouds raining torrents upon two mountains.