अथ चूर्णैश्व गन्धानां नानापुष्पप्रियड्गुभि: । माल्यदामभिरासक्ते राजवेश्माभिसंवृतम्,राजमहलके आस-पास चारों ओर सुगन्धित चूर्ण बिखेरे गये थे, नाना प्रकारके फूलों, बेलों और पुष्पहारोंकी बन्दनवारोंसे उसे अच्छी तरह सुसज्जित किया गया था
atha cūrṇaiś ca gandhānāṁ nānāpuṣpapriyāṅgubhiḥ | mālyadāmabhir āsakte rājaveśmābhisaṁvṛtam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkaraan, ang tahanang-hari ay pinaligiran at pinagniningning—nagkalat ang mababangong pulbos, at ito’y saganang pinalamutian ng sari-saring bulaklak, kaaya-ayang mga palamuting nakasabit, at mga kuwintas ng bulaklak, na lumilikha ng himig ng pagpapala at marangal na kaayusan ng palasyo.
वैशम्पायन उवाच
The verse primarily conveys the value of auspicious order and refined conduct in royal and ritual settings: external harmony—cleanliness, fragrance, and careful adornment—supports an atmosphere conducive to respectful assembly and dharmic deliberation.
Vaiśampāyana describes the preparation of the royal residence: fragrant powders are scattered and the surroundings are decorated with many kinds of flowers and garlands, indicating a formal, celebratory, or ceremonially significant occasion.