भरतनन्दन नरेश्वर! तुमने जिसके विषयमें मुझसे पूछा था
bharatanandana nareśvara! tvayā yasya viṣaye mama pṛṣṭaṃ tad eva śreṣṭho dharmaḥ. sa dhīro brāhmaṇo niṣkāma-bhāvena dharma-artha-sambandhiṣu kāryeṣu saṃlagna āsīt. satyaṃ kila kṛta-niścayo dvijo bhujaga-pati-pratideśitātma-kṛtyaḥ; yama-niyama-sahaḥ vanāntaraṃ parigaṇitocchiṣṭa-śilāśanaḥ praviṣṭaḥ.
Wika ni Bhīṣma: “O inapo ni Bharata, O hari! Ang itinatanong mo sa akin—ito nga ang pinakadakilang dharma. Ang matatag na Brahmin na iyon, na walang pagnanasa para sa sariling pakinabang, ay nanatiling abala sa mga gawaing kaugnay ng dharma at artha. Tunay nga, matapos magpasiya nang matibay at maunawaan ang sariling tungkulin ayon sa turo ng panginoon ng mga ahas, ang ‘dalawang-ulit-na-isinilang’ ay pumasok sa ibang gubat. Doon, namuhay siya sa takdang sukat na pagkain na nakukuha sa paraan ng kabuhayang occhiṣṭa-śilā, at isinagawa ang yama at niyama.”
भीष्म उवाच
The verse presents ‘highest dharma’ as disciplined, desireless engagement with rightful duties (dharma and artha) grounded in firm resolve, ethical restraints (yama), and observances (niyama), even under austere living conditions.
Bhishma explains to the king that a Brahmin, after receiving instruction from the lord of serpents about his proper duty, makes a firm vow, goes into another forest, lives on a severely limited gleaned/leftover-food regimen, and practices yama and niyama.