यस्य रश्मिसहस्रेषु शाखास्विव विहंगमा: । वसन्त्यश्रित्य मुनय: संसिद्धा देवतै: सह
yasya raśmi-sahasreṣu śākhāsv iva vihaṅgamāḥ | vasanti āśritya munayaḥ saṃsiddhā devataiḥ saha ||
Kung paanong maraming ibon ang sumisilong at nananahan sa mga sanga ng punò, gayon din ang mga ganap na pantas at mga nilalang na nagkamit ng kaganapan, kasama ng mga diyos, ay naninirahan sa pag-asa sa sanlibong sinag ng Araw.
नाग उवाच
The verse teaches interdependence within cosmic dharma: higher beings—gods and perfected sages—are portrayed as relying upon the Sun’s sustaining radiance, just as birds rely on a tree’s branches. It emphasizes a single luminous support that upholds many lives.
A Nāga speaks, using a vivid simile: birds resting on tree-branches are compared to sages and perfected beings dwelling by taking refuge in the Sun’s thousand rays, highlighting the Sun’s role as a cosmic abode and support.