Prāyaścitta-vidhāna: Tapas, Dāna, Vrata, and Proportional Expiation (प्रायश्चित्तविधानम्)
“धर्मात्मा पुरुषको चाहिये कि वह यशके लोभसे
asamyak caiva yad dattam asamyak ca pratigrahaḥ | ubhayaṃ syād anarthāya dātur ādātur eva ca ||
Wika ni Vyāsa: Ang taong nakatindig sa dharma ay hindi dapat magbigay dahil sa pagnanasa sa papuri, dahil sa takot, o upang suklian ang tumulong sa kanya—sapagkat ang ibinigay sa gayong hangarin ay hindi tunay na dāna. Huwag ding magbigay sa mga mananayaw at mang-aawit, sa mga palabiro at payaso, sa mga lasing, sa mga ulol, sa mga magnanakaw, sa mga mapanira, sa mga pipi, sa mga walang ningning ang anyo, sa mga may kapansanan, sa mga pandak, sa mga masama, sa mga isinilang sa maruming angkan, at sa mga salat sa panata at saṃskāra. Maliban sa śrotriya, huwag magbigay sa Brahmin na walang kaalamang Veda. At ang pagbibigay na hindi ayon sa wastong paraan, at ang pagtanggap na hindi ayon sa wastong paraan—kapwa nagiging sanhi ng kapahamakan sa nagbibigay at tumatanggap.
व्यास उवाच
That charity (dāna) is ethically effective only when both sides follow proper dharmic standards: the gift must be given with correct intention and procedure, and it must be accepted in a proper manner. Otherwise, both giver and receiver incur harm rather than merit.
In Śānti Parva’s instruction on dharma after the war, Vyāsa delivers a normative teaching about dāna: he emphasizes that improper giving and improper acceptance are mutually damaging, reinforcing that moral outcomes depend on method and context, not merely on the act of transfer.