अध्याय ३५१ — उञ्छवृत्ति-व्रतसिद्धेः मानुषस्य परमगतिः
Sūrya–Nāga Dialogue on the Perfected Gleaner-Ascetic
भविष्यति महासत्त्व ख्यातिश्नाप्पतुला तव । शनैश्वरः सूर्यपुत्रो भविष्यति मनुर्महान्
vaiśaṃpāyana uvāca | bhaviṣyati mahāsattva khyātiḥ anupatulā tava | śanaiścaraḥ sūryaputro bhaviṣyati manur mahān |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “O dakilang kaluluwa, ang iyong katanyagan ay magiging walang kapantay sa daigdig. Sa paglipas ng panahon, si Śanaiścara—anak ng Araw—ay magiging Dakilang Manu, ang tagapagpasimula ng isang Manvantara. Sa Manvantarang iyon, sa aking biyaya, ikaw ay itatatag bilang pinakapanguna sa mga pinunong nagsisimula kay Manu; dito’y walang pag-aalinlangan.”
वैशम्पायन उवाच
The verse affirms that true greatness expresses itself as enduring renown grounded in dharma, and that cosmic authority (Manuhood and leadership in a Manvantara) is conferred through merit and the blessing of realized elders—linking ethical stature with cosmic order.
Vaiśampāyana delivers a prophetic assurance: the addressed sage/hero will attain unmatched fame, and when Śanaiścara becomes the great Manu who initiates a future Manvantara, the addressee will, by grace, hold a foremost position among Manu’s leading associates.