Āścarya-kathana: Brāhmaṇa–Nāga Dialogue on Sūrya (Vivasvat) and the ‘Second Sun’ Phenomenon
जगत्स्रष्टमना देवो हरिनारायण: स्वयम् | चिन्तयामास पुरुष॑ जगत्सर्गकरं प्रभुम्
jagat-sraṣṭa-manā devo hari-nārāyaṇaḥ svayam | cintayāmāsa puruṣaṁ jagat-sarga-karaṁ prabhum, sākṣāt bhagavān nārāyaṇaḥ |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang diyos na si Hari–Nārāyaṇa mismo, na may layuning likhain ang daigdig, ay nagmuni-muni sa isang Kataas-taasang Persona—isang Purusha, Panginoong ganap ang kakayahan, na makapagpapasibol nang tuwiran sa paglaganap ng sansinukob. Ipinapakita ng talatang ito na ang paglikha ay hindi aksidente, kundi isang sinadyang gawaing makapangyarihan, nakaugat sa banal na kalooban at kakayahan.
वैशम्पायन उवाच
Creation is presented as a purposeful, conscious act: Nārāyaṇa, as supreme Lord, wills and conceives the agency of cosmic creation, emphasizing divine sovereignty and intentional order rather than randomness.
Vaiśampāyana narrates that Hari-Nārāyaṇa, desiring to create the universe, turns His mind toward (contemplates) a supreme Puruṣa—an empowered Lord capable of bringing forth the world’s creation.