Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
सर्वेषामाश्रयो विष्णुरैश्वरं विधिमास्थित: । सर्वभूतकृतावासो वासुदेवेति चोच्यते
sarveṣām āśrayo viṣṇur aiśvaraṁ vidhim āsthitaḥ | sarvabhūtakṛtāvāso vāsudeveti cocyate ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Si Viṣṇu ang kanlungan ng lahat—ng mga nagsasagawa ng mga handog para sa mga diyos, nag-aalay ng śrāddha para sa mga ninuno, nagbibigay ng kaloob, at nagsasagawa ng mahihigpit na pag-aayuno at pagtitiis. Nanatili Siya sa Kanyang banal na kaayusang makapangyarihan, at yamang Siya ang itinatag na tahanan ng lahat ng nilalang, kaya Siya tinatawag na “Vāsudeva.”
वैशग्पायन उवाच
All religious acts—yajña for the gods, śrāddha for the ancestors, dāna, and tapas—ultimately rest upon Viṣṇu as the universal refuge; his name “Vāsudeva” highlights him as the indwelling abode and support of all beings.
In the didactic discourse of the Śānti Parva, Vaiśaṃpāyana states a theological conclusion: the efficacy and grounding of varied dharmic practices are traced back to Viṣṇu, who remains established in sovereign divine order and pervades all beings as their dwelling-place.