Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
ददृशे5द्भुतसंकाशो लोकानापोमयानू प्रभु: । सत्त्वस्थ: परमेष्ठी स ततो भूतगणान् सृजन्
vaiśaṃpāyana uvāca | dadṛśe 'dbhuta-saṅkāśo lokān āpo-mayān u prabhuḥ | sattva-sthaḥ parameṣṭhī sa tato bhūta-gaṇān sṛjan |
Wika ni Vaiśaṃpāyana: Ang Panginoon, na nagliliwanag sa isang kababalaghang ningning, ay lumingon at nakita ang mga daigdig na lubos na yari sa tubig. Pagkaraan, ang Kataas-taasang Tagapag-ayos (si Brahmā), na nakatatag sa sattva—linaw at timbang—ay nagsimula sa paglikha, at iniluwal ang mga pangkat ng mga nilalang.
वैशग्पायन उवाच
Creation and right order (dharma) are portrayed as arising from sattva—clarity, balance, and steadiness. The verse suggests that constructive action should proceed from a purified, composed state rather than from turbulence.
Brahmā (Parameṣṭhī), shining with wondrous radiance, surveys existence and perceives the worlds as water-filled. Established in sattva, he then begins the process of creation, producing the various classes of beings.