Shloka 14
नागैः सह ब्राह्मणस्य अतिथिधर्म-व्रतसंवादः | The Brahmin’s Vow and the Nāgas’ Hospitality Appeal
सर्वलोकतमोहन्ता आदित्यो द्वारमुच्यते । द्विजश्रेष्ठ! संसारमें जो लोग पुण्य और पापसे रहित एवं निर्मल हैं, वे कल्याणमय मार्गसे भगवद्धामको प्राप्त होते हैं, उस समय सम्पूर्ण लोकोंके अन्धकारका नाश करनेवाले भगवान् सूर्य ही उनके उस मोक्षधामका द्वार बताये जाते हैं ।।
sarvalokatamohantā ādityo dvāram ucyate | dvijaśreṣṭha! saṃsāre ye janāḥ puṇyapāparahitā nirmalāś ca, te kalyāṇamārgeṇa bhagavaddhāma prāpnuvanti; tadā samastalokāndhakāranāśakaḥ bhagavān sūrya eva teṣāṃ mokṣadhāmasya dvāram iti kathyate |
Wika ni Nārada: “Ang Araw, ang Āditya, ay tinatawag na ‘tarangkahan’, sapagkat siya ang pumapawi sa dilim ng lahat ng daigdig. O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang! Yaong mga nasa daigdig na ito na walang dungis—malaya sa kabutihan at kasalanan—ay nakararating sa tahanan ng Panginoon sa pamamagitan ng mapalad na landas; at sa sandaling iyon, ang banal na Araw, tagapagwasak ng dilim ng sansinukob, ang itinuturing na pintuan patungo sa dako ng paglaya.”
नारद उवाच
Educational Q&A
Liberation is associated with inner purity that transcends the duality of merit and sin; for such purified beings, the ‘auspicious path’ leads to the Lord’s abode, and the Sun (Āditya) is symbolically described as the cosmic threshold that dispels darkness and marks entry into the liberating realm.
Nārada is instructing a brāhmaṇa interlocutor, explaining a cosmological-ethical mapping of the journey to liberation: those who are stainless and beyond karmic dualities proceed by a благоприятный (kalyāṇa) route to the divine abode, with the Sun identified as the ‘gate’ to that mokṣa-dhāma.