Shloka 96
Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
हिरण्यगर्भो द्युतिमान् य एष च्छन्दसि स्तुत: । योगै: सम्पूज्यते नित्यं स एवाहं भुवि स्मृत:
hiraṇyagarbho dyutimān ya eṣa chandasī stutaḥ | yogaiḥ sampūjyate nityaṃ sa evāhaṃ bhuvi smṛtaḥ ||
Ako ang maningning na Hiraṇyagarbha na pinupuri sa mga himno ng Veda; at sa daigdig na ito, ang mga yogi ay walang tigil na sumasamba at umaalaala sa akin sa pamamagitan ng kanilang mga pagsasanay.
तामिन्द्र उवाच गच्छ नहुषस्त्वया वाच्योथ<पूर्वेण मामृषियुक्तेन यानेन त्वमधिरूढ
Educational Q&A
The verse identifies the speaker with the Vedicly praised cosmic principle Hiraṇyagarbha, stressing that true spiritual authority is grounded in Vedic praise and sustained yogic remembrance—devotion and disciplined practice converge on the same divine reality.
The speaker proclaims his divine identity: the very Hiraṇyagarbha celebrated in the Vedas and continually worshipped by yogins. This functions as a self-revelation meant to establish supremacy and inspire reverence.