Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
श्रीभगवानुवाच एवं लक्षणमुत्पाद्य परस्परकृतं तदा । सख्यं चैवातुलं कृत्वा रुद्रेण सहितावृषी
śrībhagavān uvāca— evaṃ lakṣaṇam utpādya paraspara-kṛtaṃ tadā | sakhyaṃ caivātulaṃ kṛtvā rudreṇa sahitāv ṛṣī ||
Wika ng Mapalad na Panginoon: “Sa gayon, nang maipamalas sa kanilang mga katawan ang mga tandang ginawa nila sa isa’t isa bilang sagisag ng pagkakakilanlan at bigkis, ang dalawang rishi—kasama si Rudra—ay nagtatag ng isang pagkakaibigang walang kapantay. Matapos pauwiin ang mga diyos, tumahimik ang kanilang kalooban at nagbalik sa dating pag-aayuno at pagninilay. Sa ganitong paraan, isinalaysay ko sa iyo ang tagumpay ni Nārāyaṇa sa digmaan.”
अर्जुन उवाच
The verse highlights reconciliation and enduring alliance grounded in shared signs and mutual recognition, culminating in inner calm and a return to tapas. Ethically, it presents harmony among divine powers (Rudra and Nārāyaṇa’s sphere) and the ideal of restoring peace after conflict.
Kṛṣṇa explains to Arjuna that two sages, after creating mutual identifying marks, formed an incomparable friendship with Rudra. They then dismissed the assembled gods, became serene, and resumed their former austerities—framing this as part of the broader account of Nārāyaṇa’s victory in battle.