Atithi’s Direction to the Nāga-sage Padma at Naimiṣa (अतिथ्युपदेशः—नैमिषे पद्मनागोपाख्यानप्रस्तावः)
अथ दधीचस्तथैवाविमना: सुखदुःखसमो महायोगी आत्मानं समाधाय शरीरपरित्यागं चकार
atha dadhīcas tathaivāvimanaḥ sukhaduḥkha-samaḥ mahāyogī ātmānaṃ samādhāya śarīra-parityāgaṃ cakāra |
Pagkaraan, si Dadhīca—nanatiling gaya ng dati, hindi nababagabag at hindi nalulumbay—ay isinagawa ang huling gawa ng ganap na pagtalikod. Pantay ang loob sa ligaya at dalamhati, ang dakilang yogin ay tinipon ang sarili sa malalim na samādhi at, iniuugnay ang kaloob-looban sa Kataas-taasang Sarili, ay iniwan ang kanyang katawan. Itinatampok ng siping ito ang katatagan, kalayaang panloob, at ang huwarang etikal ng pagpipigil-sa-sarili maging sa sandali ng kamatayan.
तास्त्वाष्ट उवाच क्व गमिष्यथास्यतां तावन्मया सह श्रेयो भविष्यन्तीति
The verse teaches equanimity and yogic composure: one who is steady amid pleasure and pain can gather the self in samādhi and meet death as a conscious act of renunciation rather than fear or despair.
Sage Dadhīca remains undepressed and resolute; as a perfected yogin he enters deep concentration and voluntarily relinquishes his body, presenting an ideal of serene, dharmic departure.