Shloka 13
धर्मस्य बहुद्वारत्वम् — Nārada’s Audience with Indra (Śānti-parva 340)
नच मां ते ददृशिरे न च द्रक्ष्यति कश्नन । ऋते हौकान्तिकश्रेष्ठात् त्वं चैवैकान्तिकोत्तम:,किंतु उन्हें मेरा दर्शन न प्राप्त हो सका। वास्तवमें मेरे अनन्य भक्तके सिवा और कोई मनुष्य मेरा दर्शन नहीं कर सकता। तुम तो मेरे अनन्य भक्तोंमें श्रेष्ठ हो; इसीलिये तुम्हें मेरा दर्शन हुआ है
na ca māṃ te dadṛśire na ca drakṣyati kaścana | ṛte hy aikāntikaśreṣṭhāt tvaṃ caivāikāntikottamaḥ ||
Ang iba ay hindi Ako nakita, at wala ring sinumang iba ang makakakita sa Akin. Maliban sa pinakadakila sa mga debotong iisa ang puso, walang tao ang tunay na makakatanaw sa Akin. Ikaw ang pinakamainam sa mga tapat na deboto; kaya ipinagkaloob sa iyo ang Aking pagpapakita.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Divine vision (darśana) is not presented as a general entitlement but as a grace granted to those with aikāntika-bhakti—exclusive, unwavering devotion. The verse emphasizes spiritual eligibility grounded in single-minded commitment rather than status or mere curiosity.
Bhīṣma, speaking in the Śānti Parva’s instructional setting, conveys a statement (in the voice of the divine or as a doctrinal assertion) that others could not perceive this divine presence, whereas the addressed person did—because that person is foremost among the Lord’s exclusive devotees.