वराहो नरसिंहश्न॒ वामनो राम एव च । रामो दाशरथिश्रैव सात्वत: कल्किरेव च,द्विजश्रेष्ठ) हंस, कूर्म, मत्स्य, वराह, नरसिंह, वामन, परशुराम, दशरथनन्दन राम, यदुवंशी श्रीकृष्ण तथा कल्कि--ये सब मेरे अवतार हैं
varāho narasiṁhaś ca vāmano rāma eva ca | rāmo dāśarathiś caiva sātvataḥ kalkir eva ca ||
Wika ni Bhishma: “Ang Baboy-ramo, ang Tao-Leon, ang Pandak, at si Rama; si Rama na anak ni Daśaratha, ang Sātvata (Kṛṣṇa), at si Kalki rin—ang mga ito ang aking mga pagkakatawang-tao.” Sa diwang pang-aral ng bahaging ito, pinagtitibay na ang Kataas-taasang Panginoon ay nagtataguyod ng dharma sa bawat panahon sa pamamagitan ng iba’t ibang anyong angkop sa pangangailangan ng daigdig, upang akayin ang mga nilalang pabalik sa katuwiran at ipagtanggol ang mabubuti.
(भीष्म उवाच
That the Supreme sustains and restores dharma by manifesting in multiple avatāras appropriate to different crises and eras; divine power adapts its form to protect the righteous, restrain wrongdoing, and re-establish moral order.
In Bhishma’s instruction during the Shanti Parva, he enumerates well-known incarnations—Varaha, Narasimha, Vamana, Parashurama, Rama (son of Dasharatha), Krishna, and Kalki—presenting them as manifestations of the same divine principle active throughout time.