Shloka 34
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
आराध्य तपसा देवं हरिं नारायणं प्रभुम् । दिव्यं वर्षमहस््रं वै सर्वे ते ऋषिभि: सह
ārādhya tapasā devaṃ hariṃ nārāyaṇaṃ prabhum | divyaṃ varṣa-sahasraṃ vai sarve te ṛṣibhiḥ saha ||
Wika ni Bhishma: Matapos sambahin sa pamamagitan ng matinding pag-aayuno at pagninilay ang Panginoong Hari—si Nārāyaṇa, ang Kataas-taasang Guro—ang mga pantas na iyon, kasama ang iba pang mga rishi, ay nagsagawa ng pagtitika sa loob ng isang libong banal na taon. Nalugod ang Panginoon sa kanilang debosyon at pagpipigil-sa-sarili, kaya isinugo Niya sa kanila ang diyosang Sarasvatī; at sa utos ni Nārāyaṇa, para sa kapakanan ng lahat ng mga daigdig, pumasok siya sa kalooban ng mga rishi noong panahong iyon—upang sumibol ang banal na pagkaunawa at mapagpalang pananalita para sa ikabubuti ng mga nilalang.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sustained tapas and sincere devotion to Nārāyaṇa draw divine grace; that grace manifests as Sarasvatī—right knowledge and beneficent speech—directed toward lokahita (the welfare of all worlds), not merely personal attainment.
A group of ṛṣis perform a thousand divine years of austerity worshipping Hari-Nārāyaṇa. Pleased, the Lord sends Sarasvatī, who—by his command—enters the sages so that inspired wisdom and speech may arise for the benefit of all beings.