एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
तस्य प्रशासतो राज्यं धर्मेणामित्रघातिन: । नानृता वाक् समभवन्मनो दुष्ट न चाभवत्
tasya praśāsato rājyaṃ dharmeṇāmitraghātinaḥ | nānṛtā vāk samabhavan mano duṣṭa na cābhavat ||
Nang ang tagapagpuksa ng kaaway na iyon ay namahala sa kaharian ayon sa dharma, walang kasinungalingang sumibol sa kanyang pananalita, at ang kanyang isip man ay hindi napariwara. Kaya ang kanyang paghahari ay nakilala sa matuwid na pamamahala, tapat na salita, at dalisay na kalooban.
भीष्म उवाच
A ruler’s legitimacy and excellence rest on dharmic governance joined to personal integrity: truth in speech and purity of mind. Outer administration (rājya) must be supported by inner discipline (manaḥ) and moral restraint (not speaking anṛta).
Bhīṣma, instructing on rājadharma in the Śānti Parva, praises an exemplary king/hero described as an ‘enemy-slayer.’ He highlights the qualities of that ruler’s reign: it was conducted according to dharma, free from false speech, and untainted by a corrupted mind.