Shloka 16
पितृयज्ञे नारायणतत्त्वम् — The Nārāyaṇa Grounding of Ancestral Offerings
उन्हें इस प्रकार जाते देख समस्त गन्धर्व, अप्सराओंके समुदाय तथा सिद्ध ऋषि-मुनि महान् आश्चर्यमें पड़ गये ।।
śuka uvāca |
teṣāṁ tathā gacchatāṁ dṛṣṭvā sarve gandharvā apsarasāṁ gaṇaś ca siddhā ṛṣayaś ca mahad āścaryam āpannāḥ | antarīkṣagataḥ ko ’yaṁ tapasā siddhim āgataḥ | adhaḥkāyo ’rdhva-vaktraś ca netraiḥ samabhirajyate iti parasparaṁ ūcuḥ ||
Wika ni Śuka: Nang makita siyang naglalakbay sa gayong pambihirang paraan, ang lahat ng mga Gandharva, ang mga pangkat ng Apsara, at ang mga ganap na rishi ay napuno ng matinding pagkamangha. Nagsalita sila sa isa’t isa: “Sino ang dakilang nilalang na ito na lumalakbay sa himpapawid, na nagkamit ng kasakdalan sa pamamagitan ng matinding pag-aayuno at pagsasanay—na ang mukha’y nakaharap sa itaas samantalang ang ibabang bahagi ng katawan ay nakabaling sa ibaba? Ang aming mga mata’y di mapigil na nahihila patungo sa kanya.”
शुक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the compelling power of tapas (austerity) and spiritual accomplishment (siddhi): genuine inner attainment can command reverence even among celestial beings, reminding the listener that ethical self-discipline and ascetic practice are recognized as sources of extraordinary capability and authority.
Śuka narrates that Gandharvas, Apsarases, and perfected sages see an extraordinary ascetic moving through the sky in an unusual posture (face upward, lower body downward). Astonished, they question among themselves who this great soul is and note that their gaze is involuntarily drawn to him.