Shloka 1
पितृयज्ञे नारायणतत्त्वम् — The Nārāyaṇa Grounding of Ancestral Offerings
अफ्-#-#का+ द्वात्रिशर्दाधिकत्रिशततमो<ध्याय: शुकदेवजीकी ऊर्ध्वगतिका वर्णन भीष्म उवाच गिरिशृजूं समारुह्मु सुतो व्यासस्थ भारत । समे देशे विविक्ते स निःशलाक उपाविशत्
bhīṣma uvāca | girīśṛṅgaṁ samāruhya suto vyāsasya bhārata | same deśe vivikte sa niḥśalāka upāviśat | pādābhyāṁ śirasā yāvat sarvāṅgeṣu yathākramam | ātmadhāraṇām ārebhe śāstroktavidhinā muniḥ | sa yogakrama-vidāṁ śreṣṭhaḥ pūrṇajñānaḥ samāhitaḥ |
Wika ni Bhishma: O anak ng Bharata! Pag-akyat sa tuktok ng Kailasa, si Shuka, anak ni Vyasa, ay umupo sa isang liblib at patag na pook na walang damo. Ayon sa paraang itinuturo ng mga shastra, sinimulan niyang ituon at patatagin ang Sarili (Atman) sa bawat bahagi ng katawan nang sunod-sunod, mula sa mga paa hanggang sa ulo. Ganap na bihasa sa hakbang-hakbang na yoga, pumasok siya sa malalim na pagtipon ng diwa—naghahanda sa pag-akyat ng kaluluwa.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined inner practice: choosing solitude, following scriptural method, and systematically steadying consciousness (ātmadhāraṇā) as preparation for the soul’s upward course—an ethical ideal of self-mastery and renunciation.
Bhishma narrates how Shukadeva, Vyasa’s son, goes to Kailasa, sits on a secluded, level, grassless spot, and begins a stepwise yogic concentration from feet to head, indicating his readiness for the final ascent of consciousness.