नरनारायण-नारदसंवादः
Nara-Nārāyaṇa–Nārada Discourse on Vision, Elements, and Entry into Vāsudeva
न होष क्षयतां याति सोम: सुरगणैर्यथा । कम्पितः पतते भूमिं पुनश्चैवाधिरोहति
na hoṣa kṣayatāṃ yāti somaḥ suragaṇair yathā | kampitaḥ patate bhūmiṃ punaś caivādhirohati ||
Sinabi ni Nārada: “Hindi nababawasan ang Araw gaya ng Buwan na pinapahina ng mga pangkat ng mga diyos. Gayundin, ang nilalang na nakarating sa daigdig ng Buwan sa landas ng usok, kapag naubos ang pagtamasa sa bunga ng kanyang mabuting karma, nanginginig at bumabagsak pabalik sa lupa; at upang danasin ang bunga ng mga bagong gawa, muling umaakyat. Kaya ang nakarating sa Buwan ay hindi pa rin nakalalaya sa pag-ikot ng pagparito at pag-alis.”
नारद उवाच
Heavenly attainments such as reaching the Moon-world are temporary: when the merit that produced them is exhausted, the soul returns to earth and re-enters the cycle of rebirth. Therefore, such destinations do not constitute liberation from saṃsāra.
Nārada explains a cosmological-ethical point: unlike the Moon, which is described as waning under divine consumption, the Sun is not diminished; and a being who reaches the lunar realm via the ‘path of smoke’ eventually falls back to earth once karmic enjoyment ends, then ascends again through new karma—showing repeated coming and going.