Shloka 4
अध्याय ३३१: नारायणकथा-प्रशंसा तथा नारदस्य श्वेतद्वीप-निवृत्ति एवं बदरी-आगमनम् | Chapter 331: Praise of the Nārāyaṇa Narrative; Nārada’s Return from Śvetadvīpa and Arrival at Badarī
अनिष्टसम्प्रयोगाच्च विप्रयोगात् प्रियस्प च । मनुष्या मानसैर्दु:खैर्युज्यन्ते स्वल्पबुद्धय:,मन्दबुद्धि मनुष्य ही अप्रिय वस्तुकी प्राप्ति और प्रिय वस्तुका वियोग होनेपर मन-ही- मन दुखी होते हैं
aniṣṭasamprayogāc ca viprayogāt priyasya ca | manuṣyā mānasair duḥkhair yujyante svalpabuddhayaḥ ||
Wika ni Nārada: Sa pakikisama sa hindi kanais-nais, at sa pagkawalay sa minamahal, ang mga taong kapos ang pag-unawa ay nagagapos ng mga dalamhating pang-isip. Itinuturo nito ang disiplina ng isip: tumitindi ang pagdurusa kapag ang ligaya ay nakasandig sa panlabas na pakikipag-ugnay at sa mga pagkawala; samantalang ang katatagan ay nagmumula sa malinaw na pag-unawa at pagpipigil sa sarili sa kalooban.
नारद उवाच
Educational Q&A
Mental suffering arises from attachment to external circumstances—meeting the unwanted and losing the beloved. The verse urges discernment and inner steadiness so that the mind is not dragged into grief by contact and separation.
Nārada is instructing about the causes of human sorrow, identifying two common triggers—undesired association and separation from what is loved—and noting that those lacking clear understanding are especially overwhelmed by such mental pain.