Yajña-bhāga-vyavasthā and the Pravṛtti–Nivṛtti Framework (यज्ञभागव्यवस्था तथा प्रवृत्तिनिवृत्तिधर्मविवेचनम्)
आरणेयो विशुद्धात्मा नभसीव दिवाकर: । अथ व्यास: परिक्षिप्तं ज्वलन्तमिव पावकम्
āraṇeyo viśuddhātmā nabhasīva divākaraḥ | atha vyāsaḥ parikṣiptaṃ jvalantamiva pāvakam ||
Wika ni Bhīṣma: “Si Āraṇeya, dalisay ang diwa, ay nagningning na parang araw sa kalangitan. Pagkaraan, nagpakita si Vyāsa—na wari’y naglalagablab na apoy na bagong sinindihan.” Pinatitingkad ng talatang ito ang banal na himig ng usapan sa paglalarawan sa mga pantas bilang sagisag ng panloob na kadalisayan at kapangyarihang espirituwal; ang kanilang presensya pa lamang ay nag-uutos ng paggalang at nagpapahiwatig ng bigat ng aral na susunod.
भीष्म उवाच
The verse underscores that true authority in dharma-teaching rests on inner purity and spiritual radiance: sages are depicted as luminous and purifying forces (sun and fire), suggesting that ethical instruction is strengthened by the teacher’s realized character.
Bhīṣma describes the appearance/presence of two revered figures—Āraṇeya and then Vyāsa—using vivid similes: Āraṇeya shines like the sun in the sky, and Vyāsa arrives like a newly kindled, blazing fire, marking a solemn and powerful moment in the discourse.