Nārada’s Darśana of Viśvarūpa Nārāyaṇa and the Caturmūrti Doctrine (नारदस्य नारायणदर्शनं चतुर्मूर्तिविचारश्च)
आसन च पुरस्कृत्य रत्नानि विविधानि च । शिरसा चार्घ्यमादाय गुरुपुत्रं समभ्यगात्
āsanaṃ ca puraskṛtya ratnāni vividhāni ca | śirasā cārghyam ādāya guruputraṃ samabhyagāt |
Wika ni Bhishma: “O Bharata, pagkaraan niyon, si Haring Janaka, kasama ang kaniyang mga ministro at pinangungunahan ng mga kababaihan ng loob-palasyo at ng pari ng angkan, ay nagtungo sa anak ng guro. Taglay ang luklukan ng karangalan at sari-saring mahalagang handog, at pasan sa ulo ang sisidlang arghya, lumapit siya nang may lubos na paggalang.”
भीष्म उवाच
The verse highlights dharmic etiquette: honoring a worthy person—especially one connected to a teacher—through humility, proper reception (āsana), and respectful offerings (arghya, gifts). Royal power is shown as subordinate to learning and spiritual authority.
After a prior development, King Janaka comes with his entourage to meet the guru’s son, bringing a seat of honor, jewels, and an arghya-vessel carried on his head, signaling formal reverence and readiness to receive instruction or offer respect.