Nārada’s Darśana of Viśvarūpa Nārāyaṇa and the Caturmūrti Doctrine (नारदस्य नारायणदर्शनं चतुर्मूर्तिविचारश्च)
तपसा गुरुवृत्त्या च ब्रह्म॒चर्येण वा विभो । देवतानां 230 ६५034 हानसूयक:
tapasā guruvṛttyā ca brahmacaryeṇa vā vibho | devatānāṁ hānāsūyakaḥ |
Sinabi ni Janaka: “O makapangyarihan, maging sa pamamagitan ng pag-aayuno at pagdidisiplina, sa tapat na paglilingkod at wastong asal sa guro, o sa disiplina ng brahmacarya (pamumuhay ng mag-aaral na may pagpipigil)—ang taong walang inggit at hindi nagtatampo sa mga diyos (o sa banal na kaayusan) ay nagkakamit ng tamang kalooban para sa pag-unlad na espirituwal.”
जनक उवाच
Spiritual maturity is supported by disciplined practice—tapas, respectful service to the guru, and brahmacarya—together with an essential ethical attitude: freedom from envy and fault-finding (an-asūyā), especially toward the divine order.
In Śānti Parva’s instructional dialogue, King Janaka speaks to a powerful interlocutor, listing recognized means of inner purification (austerity, guru-oriented conduct, and brahmacarya) and emphasizing the accompanying virtue of non-envy.