Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
क्रीडन्त्यश्व हसन्त्यश्न गायन्त्यश्वापिता: शुभम्
krīḍanty aśva hasanty aśn gayanty aśvāpītāḥ śubham
Sinabi ni Bhīṣma: “Sila’y naglalaro; sila’y tumatawa; sila’y kumakain; sila’y umaawit ng mga mapalad na awit—pagkaraang mainom ang handog na inumin ng Aśvamedha (paghahandog ng kabayo).” Sa diwa ng salaysay, ipinahihiwatig nito ang panlabas na tanda ng kasaganaan at tagumpay ng ritwal, ngunit palihim na nagpapaalala na ang tunay na kabutihan ay nakasalalay sa matuwid na layon at asal, hindi sa pistang palabas lamang.
भीष्म उवाच
Ritual success and social celebration are depicted as signs of prosperity, but the ethical implication is that true dharmic merit is grounded in right intention and conduct, not merely in festive enjoyment after a sacrifice.
Bhīṣma describes people rejoicing—playing, laughing, eating, and singing auspiciously—after drinking the sacrificial drink associated with the horse-sacrifice context, portraying a scene of communal celebration following a successful rite.