Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
स्फीतांश्व शालियवसै्हंससारससेवितान् । पद्मिनीभिश्व शतश: श्रीमतीभिरलड्कृतान्
sphītāṁś ca śāliyavasaiḥ haṁsasārasasevitān | padminībhiś ca śataśaḥ śrīmatībhir alaṅkṛtān ||
Wika ni Bhishma: “Sa lupain na iyon, umuunlad ang mga bukirin sa hinog na palay at masaganang damong-pakain. Sa lahat ng dako, dinadalaw ang lupa ng mga sisne at mga tagak; at daan-daang mariringal na lawa na hitik sa mga lotus—nagniningning sa ganda at kasaganaan—ang naggagayak sa kaharian, tanda ng isang maayos na nasasakupan na pinagpala ng kasaganaan.”
भीष्म उवाच
The verse uses natural abundance—ripened crops, thriving water-birds, and lotus-filled lakes—as markers of a well-governed, dharmic realm. Prosperity and beauty in the land are presented as outward signs of order, stability, and righteous administration.
Bhishma is describing the Videha region as exceptionally fertile and beautiful: fields heavy with grain and fodder, and numerous lotus-ponds frequented by swans and cranes. The passage functions as a vivid setting-description highlighting the country’s prosperity.