अध्याय ३२३ — श्वेतद्वीपगमनम्, यज्ञभाग-विवादः, एकान्तिभक्त्या नारायणदर्शन-नियमः (Śvetadvīpa Journey; Dispute over Sacrificial Share; Rule of Nārāyaṇa-vision through Single-minded Devotion)
तत्र रुद्रो महादेव: कर्णिकारमयीं शुभाम् | धारयाण: स्रजं भाति ज्योत्स्नामिव निशाकर:
tatra rudro mahādevaḥ karṇikāramayīṃ śubhām | dhārayāṇaḥ srajaṃ bhāti jyotsnām iva niśākaraḥ ||
Doon, si Rudra—si Mahadeva—ay nagningning, suot ang mapalad na kuwintas na yari sa mga bulaklak na karnikara, maningning na tila buwan na may sariling liwanag. Sa banal at kaaya-ayang gubat na iyon, na hitik sa mga diyos at mga banal na rishi, ang dakilang pantas na si Vyasa, na naghahangad ng biyaya ng isang anak, ay kumupkop sa pinakamataas na disiplina ng yoga at nanatiling matatag sa kanyang pag-aayuno at pagninilay, hindi natitinag.
भीष्म उवाच
The verse highlights two ideals: the divine as a source of auspicious radiance (Śiva’s serene splendor), and the human/sage ideal of unwavering discipline—Vyāsa’s steadfast tapas supported by the highest yoga in pursuit of a righteous aim (progeny).
Bhīṣma describes a divine forest scene where Śiva appears resplendent with a karṇikāra-flower garland, likened to the moon with its moonlight. In the same sacred setting, Vyāsa is engaged in firm austerities, seeking the attainment of a son and remaining undistracted.