Shloka 31
यो लुब्ध: सुभुशं प्रियानृतश्न मनुष्य: सततनिकृतिवज्चनाभिरति: स्यात् । उपनिधिभिरसुखकृत्स परमनिरयगो भृशमसुखमनुभवति दुष्कृतकर्मा,जो पुरुष अत्यन्त लोभी, असत्यसे प्रेम करनेवाला और सर्वदा कपटभरी बातें बनानेवाला और ठगाईमें रत है तथा जो तरह-तरहके साधनोंसे दूसरोंको दुःख देता है, वह पापात्मा घोर नरकमें पड़कर अत्यन्त दुःख भोगता है
yo lubdhaḥ subahuśaṃ priyānṛtaśna manuṣyaḥ satata-nikṛti-vañcanābhiratiḥ syāt | upanidhibhir asukha-kṛt sa parama-niraya-go bhṛśam asukham anubhavati duṣkṛta-karmā ||
Wika ni Vyāsa: Ang taong labis na sakim, nalulugod sa kasinungalingang nakalulugod pakinggan, laging nakatuon sa panlilinlang at pandaraya, at sa iba’t ibang pakana’y nagdudulot ng paghihirap sa kapwa—ang gayong makasalanan, dahil sa masasamang gawa, ay mapapasa sa pinakakakila-kilabot na impiyerno at doo’y magtitiis ng sukdulang pighati.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Greed, love of falsehood, and habitual deception that harms others are grave adharma; such conduct ripens into severe suffering, described as falling into dreadful hell and experiencing intense misery.
In the didactic discourse of the Śānti Parva, Vyāsa states a moral consequence: he characterizes a deceitful, harm-causing person and declares the karmic result—torment in the most terrible niraya (hell).