Shloka 187
Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
मेरा जन्म उसी महान् कुलमें हुआ है। मैंने अपने योग्य पतिके न मिलनेपर मोक्षधर्मकी शिक्षा ली तथा मुनिव्रत धारण करके मैं अकेली विचरती रहती हूँ ।।
merā janma tasmin mahān kule jātaṃ; mayā yogyapater alabdhau mokṣadharmasya śikṣā gṛhītā, munivratam āsthāya ekākī carāmi. na asmi satra-praticchannā, na para-svāpa-hāriṇī; na dharma-saṅkara-karī; sva-dharme asmi dhṛta-vratā.
Ako’y isinilang sa marangal na angkang iyon. Nang hindi ko natagpuan ang asawang nararapat sa akin, pinag-aralan ko ang dharma ng paglaya at, matapos tanggapin ang panata ng isang muni, ako’y naglakbay na nag-iisa. Hindi ako nagkukubli sa likod ng huwad na anyo ng isang tumalikod sa daigdig; hindi ako nagnanakaw ng yaman ng iba; ni hindi ako nagdudulot ng pagkalito at pagkasira ng dharma. Matatag sa aking panata, nananatili ako sa sarili kong matuwid na landas, tinutupad ang brahmacarya nang may matibay na loob.
भीष्य उवाच
Educational Q&A
The verse asserts ethical authenticity in renunciation: true ascetic life is marked by steadfast vows (especially brahmacarya), non-stealing, and non-disruption of dharma—rejecting hypocrisy (false ascetic disguise) and harm to social-moral order (dharma-saṅkara).
Within Bhishma’s discourse in the Śānti Parva, a first-person speaker (an ascetic woman in the cited passage) explains her life-choice: lacking a suitable marriage, she adopted mokṣa-oriented teachings and the muni’s vow, living alone while defending her moral purity against suspicions of deceit, theft, or causing dharmic disorder.