Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
नास्मि वर्णोत्तमा जात्या न वैश्या नावरा तथा । तव राजन् सवर्णास्मि शुद्धयोनिरविप्लुता
bhīṣma uvāca | nāsmi varṇottamā jātyā na vaiśyā nāvarā tathā | tava rājan savarṇāsmi śuddhayonir aviplutā ||
Wika ni Bhīṣma: “O Hari, sa kapanganakan ay hindi ako mula sa ‘pinakamataas’ na uri, hindi rin ako Vaiśyā, ni kabilang sa mababang kaayusan. Ka-varṇa mo ako—isang Kṣatriyā. Dalisay at di napuputol ang aking angkan, at iningatan ko ang panatang kalinisan (brahmacarya) nang walang paglabag.”
भीष्य उवाच
Bhishma asserts ethical and social identity through varṇa, lineage, and personal discipline: he rejects misclassification and emphasizes that integrity of conduct (especially steadfastness in vows) and acknowledged social duty-frame matter in discussions of dharma.
In the Shanti Parva’s instruction to the king, Bhishma clarifies his own status—stating he is a Kshatriya like the king, of pure lineage, and unwavering in his vow—within a broader discourse on dharma, social order, and rightful conduct.