नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
अनन्त इति कृत्वा स नित्यं केवलमेव च । धर्माधर्मो पुण्यपापे सत्यासत्ये तथैव च
ananta iti kṛtvā sa nityaṃ kevalam eva ca | dharmādharmo puṇyapāpe satyāsatye tathaiva ca
Wika ni Bhīṣma: Nang ituring Siya bilang “Ananta” (ang Walang-Hanggan), nanatili siyang laging nakatuon sa Kanya lamang. Sa gayong pangitain, ang karaniwang mga pagsalungat—dharma at adharma, kabutihan at kasalanan, katotohanan at di-katotohanan—ay pawang naging magkakapantay (hindi na nakagapos o nakapaghati sa kanyang pag-unawa).
भीष्म उवाच
Single-pointed absorption in the Infinite (Ananta) dissolves the binding force of moral dualities—dharma/adharma, merit/sin, truth/falsehood—by shifting one’s standpoint from worldly evaluation to the unconditioned reality.
Bhīṣma continues an instruction in Śānti Parva, describing a person who, by contemplating the Lord as Ananta and clinging to Him alone, transcends ordinary oppositional categories that govern ethical and social life.