नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
यो घृतार्थी खरीक्षीरं मथेद् गन्धर्वसत्तम | विष्ठां तत्रानुपश्येत न मण्डं न च वै घृतम्
yo ghṛtārthī kharīkṣīraṃ mathed gandharvasattama | viṣṭhāṃ tatrānupaśyet na maṇḍaṃ na ca vai ghṛtam, gandharvaśiromaṇe ||
Wika ni Yājñavalkya: “O pinakamainam sa mga Gandharva, kung ang tao’y nagnanais ng ghee ngunit gatas ng babaeng asno ang kanyang pinaiikot at pinapakulob, dumi lamang ang masusumpungan niya roon; ni mantikilya ni ghee ay hindi niya makakamtan. Ang aral: kapag ang paraan ay di-angkop, o ang marangal na layon ay hinahanap sa marumi at maling pinagmulan, ang bunga’y hindi kabutihang ninanais kundi pagkasira at pagkadismaya.”
याज़्ञवल्क्य उवाच
A worthy goal cannot be reliably attained through unworthy or unsuitable means. Seeking refined results (like ghee) from an improper source (like a she-ass’s milk) yields only defilement—an ethical warning to choose proper methods, teachers, and foundations for one’s aims.
Yājñavalkya addresses an eminent Gandharva and uses a sharp household metaphor: churning an unfit milk in hopes of ghee leads not to butter or ghee but to filth. The statement functions as a moral illustration within the Shanti Parva’s instruction on conduct and discernment.