Shloka 47
सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
पितृपैतामहं राज्यमास्थाय धुरमुद्गह । इष्ट्वा पुण्यर्महायज्ञैरिष्ट लोकमवाप्स्यसि,राजेन्द्र! तुम भी अपने ह्ृदयमें उत्पन्न हुए इस शोकको दूर करो तथा भगवान् श्रीकृष्ण और महातपस्वी व्यासजी जैसा कह रहे हैं, उसके अनुसार अपने बाप-दादोंके राज्यपर आरूढ़ हो इसका भार वहन करो; फिर पुण्यदायक महायज्ञोंका अनुष्ठान करके तुम अभीष्ट लोकमें चले जाओगे
pitṛpaitāmahaṁ rājyam āsthāya dhuram udgaha | iṣṭvā puṇyair mahāyajñair iṣṭaṁ lokam avāpsyasi rājendra ||
Sinabi ni Parvata: “O pinakamainam sa mga hari, angkinin mo ang kahariang minana sa ama at mga ninuno, at pasanin ang bigat ng pamamahala. Pagkaraan, sa pagsasagawa ng mga dakilang handog na nagdudulot ng kabutihan, mararating mo ang ninanais na daigdig. Kaya iwaksi ang dalamhating sumibol sa iyong puso, at kumilos ayon sa payo ni Bhagavān Śrī Kṛṣṇa at ng dakilang asetang si Vyāsa.”
पर्वत उवाच
Educational Q&A
A kṣatriya-king should not abandon his inherited responsibility out of sorrow; he must accept the burden of righteous rule (rājadharma) and, by performing meritorious acts such as great sacrifices, secure both social order in this life and a worthy spiritual destination after death.
In Śānti Parva, the grieving king (implicitly Yudhiṣṭhira) is being urged by Parvata to set aside his inner sorrow after the war, accept the ancestral throne, and follow the guidance already given by Kṛṣṇa and Vyāsa—governing responsibly and performing dharmic rites.