अव्यक्त-गुण-पुरुषविवेकः | Avyakta, Guṇas, and Discrimination of Puruṣa
भविष्यति च मे दुःखं कृतेनेहाप्पनन्तकम् । महद् दुःखं हि मानुष्यं निरये चापि मज्जनम्
bhaviṣyati ca me duḥkhaṃ kṛteneha appanantakam | mahad duḥkhaṃ hi mānuṣyaṃ niraye cāpi majjanam ||
Sinabi ni Vasiṣṭha: “Kung sa mismong buhay na ito ay gagawa ako ng masasamang gawa, walang-hanggang pagdurusa ang darating sa akin dito rin. Ang pag-iral bilang tao ay tunay na punô ng matinding dalamhati; at bukod pa roon, ang bunga ng kasalanan ay magpapalubog din sa tao sa impiyerno.”
वसिष्ठ उवाच
Vasiṣṭha emphasizes karmic causality: wrongful actions generate suffering both in this life and, through their ripened results, in the afterlife (hell). The verse urges ethical restraint by highlighting the inevitability of consequences.
In Śānti Parva’s didactic setting, Vasiṣṭha speaks as a moral instructor, warning against sinful conduct by describing the double burden of pain—worldly misery compounded by post-mortem punishment.