अव्यक्त-गुण-पुरुषविवेकः | Avyakta, Guṇas, and Discrimination of Puruṣa
शाणीवालपरीधानो व्याप्रचर्मपरिच्छद: । सिंहचर्मपरीधान: पट्टवासास्तथैव च,कभी सन या ऊनके बने वस्त्र धारण करता है। कभी व्याप्र या सिंहके चमड़ोंसे अपने अंगोंको ढँक लेता है। कभी रेशमी पीताम्बर पहनता है
śāṇī-vāla-parīdhāno vyāghra-carma-paricchadaḥ | siṃha-carma-parīdhānaḥ paṭṭa-vāsās tathaiva ca ||
Sinabi ni Vasiṣṭha: “Nagpapakita siya sa maraming anyo ng panlabas na kasuotan—kung minsan ay damit na abaka (hemp) o lana; kung minsan ay balat ng tigre ang pantakip; kung minsan ay balat ng leon; at kung minsan nama’y pinong telang seda.”
वसिष्ठ उवाच
External markers—coarse cloth, animal skins, or fine silk—do not by themselves establish virtue. The verse points toward judging dharma through inner discipline and conduct rather than outward costume.
Vasiṣṭha describes a figure whose attire changes across extremes (ascetic fabrics, animal hides, and luxurious silk), using this contrast to frame a moral reflection on the unreliability of appearances.