Śānti-parva Adhyāya 30: Nārada–Parvata Samaya-bhaṅga, Śāpa, and the Marriage of Sukumārī
सुकुमारी कुमारी च पद्मकिज्जल्कसुप्र भा । तब “बहुत अच्छा” कहकर राजाने उन दोनोंका सत्कारपूर्वक पूजन किया। तदनन्तर एक दिन राजा सूंजयने अत्यन्त प्रसन्न होकर उन दोनों तपस्वी महात्माओंसे कहा --“महर्षियो! यह मेरी एक ही कन्या है
sukumārī kumārī ca padmakijjalkasuprabhā | tad “bahut acchā” kahakara rājāne un donoṃkā satkārapūrvaka pūjana kiyā | tadanantara eka dina rājā sūṃjayane atyanta prasanna hokara un donoṃ tapasvī mahātmāoṃse kahā—“maharṣiyo! yaha merī eka hī kanyā hai, jo parama sundarī, darśanīyā, nirdoṣa aṅgoṃvālī tathā śīla aura sadācārase sampanna hai | kamala-kesarake samāna kāntivālī yaha sukumārī kumārī ājase āpa donoṃkī sevā karegī”
Ang dalagang si Sukumārī ay nagniningning na wari’y polen ng lotus. Sinabi ng hari, “Napakabuti,” at magalang na sumamba at tumanggap sa dalawang dakilang asceta. Pagkaraan, isang araw, si Haring Sūṃjaya—lubhang nagagalak—ay nagsalita sa dalawang tapasvin: “O mga dakilang rishi, ito ang aking kaisa-isang anak na babae. Siya’y labis na maganda, kaaya-ayang pagmasdan, walang kapintasan ang mga sangkap, at hitik sa dangal at wastong asal. Ang dalagang Sukumārī na kumikislap na parang hibla ng lotus ay mula ngayon maglilingkod sa inyong dalawa.”
श्रीकृष्ण उवाच
The passage foregrounds dharma expressed as satkāra (honoring guests) and reverence toward tapasvins: a king demonstrates ethical kingship by welcoming sages respectfully and offering appropriate support and service, emphasizing humility and right conduct over mere status.
After honoring two ascetic sages, King Sūṃjaya later speaks to them with delight and presents his only daughter, Sukumārī—praised for beauty and virtue—declaring that she will attend and serve the two sages from that day onward.