अव्यक्त–प्रकृति–इन्द्रियविचारः
The Unmanifest, Prakṛtis, and the Sense-Complex
स्वरूपतामात्मकृतं च विस्तरं कुलान्वयं द्रव्यसमृद्धिसंचयम् । नरो हि सर्वो लभते यथाकृतं शुभाशुभेनात्मकृतेन कर्मणा
svarūpatām ātmakṛtaṃ ca vistaraṃ kulānvayaṃ dravyasamṛddhisañcayam | naro hi sarvo labhate yathākṛtaṃ śubhāśubhena ātmakṛtena karmaṇā ||
Sinabi ni Parāśara: Ang tao ay nagkakamit—ayon sa ginawa niya mismo—ng kagandahan o kapangitan ng anyo, ng lawak ng kanyang lahi (mga anak at apo na karapat-dapat o hindi), ng kapanganakan sa marangal o hamak na angkan, at ng pag-iipon ng yaman at kasaganaan. Sapagkat bawat tao ay umaani ng bunga na kaayon ng sariling gawang karma, mabuti man o masama.
पराशर उवाच
The verse teaches moral causality: one’s own auspicious and inauspicious actions shape concrete life outcomes—appearance, family expansion, birth in a particular lineage, and material prosperity—so responsibility for one’s condition primarily lies in one’s self-performed karma.
In Śānti Parva’s didactic setting, the sage Parāśara is instructing about the workings of karma, emphasizing that social standing, progeny, and wealth are not random but arise in accordance with one’s prior and present deeds.