Shloka 40
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
धर्मशास्त्राणि वेदाक्ष षडड़ानि नराधिप । श्रेयसो<र्थे विधीयन्ते नरस्याक्लिष्टकर्मण:,नरेश्वर! धर्मशास्त्र और छहों अंगोंसहित वेद पुण्यकर्म करनेवाले पुरुषके कल्याणके लिये ही कर्तव्यका विधान करते हैं
dharmaśāstrāṇi vedākṣa ṣaḍaṅgāni narādhipa | śreyaso 'rthe vidhīyante narasyākliṣṭakarmaṇaḥ || naraśvara ||
Wika ni Parāśara: “O hari, ang mga Dharmaśāstra at ang Veda—kasama ang anim na sangay na pantulong nito (vedāṅga)—ay nagtatakda ng mga tuntunin ng nararapat gawin para sa pinakamataas na kapakanan ng tao, lalo na para sa taong gumagawa ng matuwid na gawa nang walang panloob na pagdurusa o mapanirang pagpipilit. Ang layon nila’y hindi lamang pormalidad ng ritwal, kundi ang ikabubuti at pag-angat ng buhay ng tao.”
पराशर उवाच
Educational Q&A
That Dharmaśāstra and the Veda (with its six Vedāṅgas) exist to prescribe conduct aimed at śreyas—the enduring welfare and moral uplift of a person—rather than being ends in themselves.
Parāśara is instructing a king in the Śānti Parva, emphasizing the purpose of scriptural injunctions: to guide human action toward the highest good, especially for those committed to righteous, untroubled conduct.