Shloka 30
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
अधीत्य वेदं तपसा ब्रह्मचारी यज्ञान् शक््त्या संनिगृहोह पड्च । वन॑ गच्छेत् पुरुषो धर्मकाम: श्रेय: स्थित्वा स्थापयित्वा स्ववंशम्
adhītya vedaṁ tapasā brahmacārī yajñān śaktyā saṁnigṛhya ca pañca | vanaṁ gacchet puruṣo dharmakāmaḥ śreyaḥ sthitvā sthāpayitvā svavaṁśam ||
Itinuro ni Parāśara ang maayos na landas ng buhay para sa isang “dalawang-ulit na isinilang”: una, bilang brahmacārī, dapat pag-aralan ang Veda sa ilalim ng disiplina at pag-aayuno. Pagkaraan, sa yugto ng maybahay, ayon sa kakayahan, pigilin ang mga pandama at isagawa ang limang dakilang arawang handog. Pagkatapos nito, kapag naitatag na ang angkan at naipagkatiwala sa anak ang pag-iingat sa sambahayan, umalis patungo sa gubat—matatag sa tunay na kapakinabangan—na ang tanging hangad ay ang pagsasabuhay ng dharma.
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse outlines āśrama-dharma as a progressive ethical discipline: learn the Veda with austerity in brahmacarya, fulfill social and sacred obligations in gṛhastha through self-control and the five great sacrifices, then—after securing family continuity—withdraw to the forest to pursue śreyas (higher welfare) with a single-minded commitment to dharma.
Parāśara is instructing about the proper life-course for a dvija: education and discipline first, responsible household life next, and finally a deliberate transition toward renunciation (vānaprastha) after handing over duties to the next generation.