अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
विविधानां च भूतानां जड़मा: परमा नृप । जड़मानामपि तथा द्विपदा: परमा मता:
vividhānāṁ ca bhūtānāṁ jaṅgamāḥ paramā nṛpa | jaṅgamānām api tathā dvipadāḥ paramā matāḥ ||
O dakilang hari, sa iba’t ibang uri ng nilalang, ang mga nakagagalaw ay itinuturing na higit na mataas. At kahit sa mga nakagagalaw na iyon, ang may dalawang paa—ang tao—ang kinikilalang pinakamataas.
पराशर उवाच
The verse presents a graded view of life: mobile beings are superior to immobile ones, and among mobile beings humans are highest—implying greater capacity and responsibility for ethical choice (dharma).
Parāśara addresses a king and frames an ethical-anthropological point about the status of beings, preparing the listener to understand human life as uniquely suited for dharma, restraint, and right conduct.