अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
भावितं कर्मयोगेन जायते तत्र तत्र ह । इदं शरीर वैदेह ग्रियते यत्र यत्र ह । तत्स्वभावो<परो दृष्टो विसर्ग: कर्मणस्तथा
bhāvitaṁ karmayogena jāyate tatra tatra ha | idaṁ śarīra vaideha mriyate yatra yatra ha | tat-svabhāvo 'paro dṛṣṭo visargaḥ karmaṇas tathā ||
O Vaideha, ang nilalang na may katawan—na hinubog ng disiplina at pagkakaugnay ng karma—ay muling isinisilang sa iba’t ibang dako. Ang katawang ito’y namamatay saan man; at pagkaraan, sa udyok ng hinog na tadhana ng gawa (prārabdha), ito’y muling nagkakatawang-tao sa ibang lugar. Kaya ang muling pagsilang ay nakikitang likás at di-maiiwasang “pagpapalabas,” na nagmumula sa sariling mga gawa at sa bunga ng mga iyon.
पराशर उवाच
Death ends a particular body, not the causal stream of karma. Actions (and their ripened results) condition the next birth; therefore rebirth is presented as a natural consequence of karma rather than a random event.
Parāśara addresses Vaideha (Janaka), explaining the mechanism of saṁsāra: the body dies wherever it is, and the being—conditioned by karmic causality—arises again elsewhere, showing the observable pattern of transmigration driven by karma.