Shloka 15
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
त्वगन्तं देहमित्याहुर्विद्वांसो5ध्यात्मचिन्तका: । गुणैरपि परिक्षीणं शरीरं मर्त्यतां गतम्
tvag-antaṁ deham ity āhur vidvāṁso ’dhyātma-cintakāḥ | guṇair api parikṣīṇaṁ śarīraṁ martyatāṁ gatam ||
Wika ni Parāśara: “Ang mga pantas na nagbubulay sa panloob na Sarili ay nagsasabi na ang katawang ito’y nagtatapos sa balat—ang pinakahangganan nito sa labas ay balat lamang. Kapos sa lahat ng katangian at pang-akit, ang katawan ay nakatakda sa pagkamatay; di maiiwasang hahantong sa kamatayan. Ang aral na ito’y inililihis ang isip mula sa panlabas na ganda at itinuturo sa pag-unawa sa Sariling lampas sa nabubulok na balangkas.”
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches dispassion (vairāgya) through clear seeing: the body’s outer limit is only skin, and the body is inherently perishable. Recognizing this undermines attachment to appearance and redirects attention to adhyātma—inner reality and the Self.
In Śānti Parva’s instruction-oriented setting, Parāśara speaks as a teacher, presenting a contemplative reflection used by the wise to cultivate detachment and ethical clarity. The focus is not on external events but on guiding the listener toward spiritual discrimination.