Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
“राजा मान्धाता बड़े धर्मात्मा और महामनस्वी थे। युद्धमें इन्द्रके समान शौर्य प्रकट करते थे। यह सारी पृथ्वी एक ही दिनमें उनके अधिकारमें आ गयी थी ।। यश्चाज्ारं तु नृपतिं मरुत्तमसितं गयम् | अड़ू बृहद्र॒थं चैव मान्धाता समरेडजयत्
rājā māndhātā baḍe dharmātmā ca mahāmanasvī āsīt | yuddhe indrasamaṃ śauryaṃ prakaṭayati sma | sā sarvā pṛthivī ekasminn ahani tasya vaśam ājagāma || yaś cājāraṃ tu nṛpatiṃ maruttaṃ asitaṃ gayam | aṇḍū bṛhadrathaṃ caiva māndhātā samare 'jayat ||
Wika ni Vāyu: Si Haring Māndhātā ay lubhang matuwid sa dharma at dakila ang kalooban. Sa digmaan, ipinamalas niya ang tapang na kapantay ni Indra. Sa loob lamang ng isang araw, ang buong daigdig ay napasailalim sa kanyang kapangyarihan. Tinalo rin niya sa labanan ang mga haring Marutta, Asita, Gaya, at Bṛhadratha—na nagpapakita na ang paghahari na nakaugat sa dharma at sa disiplinadong lakas ay kayang pasukuin maging ang mga bantog na pinuno.
वायुदेव उवाच
The verse links legitimate sovereignty with dharma: a ruler’s greatness is not merely conquest, but disciplined, righteous power—valor comparable to Indra’s—used to establish order and authority.
Vāyu praises King Māndhātā’s righteousness and extraordinary military prowess, stating that he brought the whole earth under his control in a single day and defeated several notable kings—Marutta, Asita, Gaya, and Bṛhadratha—in battle.