Shloka 80
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
स चेन्ममार सूंजय चतुर्भद्रतरस्त्वया । पुत्रात् पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथा:,'सूंजय! वे राजा दिलीप चारों कल्याणकारी गुणोंमें तुमसे बढ़कर थे। तुम्हारे पुत्रसे भी अधिक पुण्यात्मा थे। जब वे भी मर गये तो दूसरोंकी क्या बात है? अतः तुम्हें अपने मरे हुए पुत्रके लिये शोक नहीं करना चाहिये
sa cen mamāra suṃjaya caturbhadrataras tvayā | putrāt puṇyataras caiva mā putram anutapyathāḥ ||
Wika ni Vāyu: “O Suṃjaya, maging si Haring Dilīpa—na may apat na mapagpalang kagalingan at higit na pinagpala kaysa sa iyo sa lahat ng bagay—ay pumanaw na; at higit pa ang kanyang kabutihang-loob kaysa sa iyong anak. Kung ang gayong matuwid na hari’y hindi nakaiwas sa kamatayan, ano pa ang masasabi tungkol sa iba? Kaya huwag kang magdalamhati sa iyong anak na yumao.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even the most virtuous and excellently endowed persons are subject to death; recognizing this universality of impermanence, one should restrain excessive grief and cultivate steadiness grounded in dharma.
Vāyudeva addresses Suṃjaya, consoling him over the death of his son by citing the example of the righteous King Dilīpa: if such a superior and meritorious king has died, then death is inevitable for all, so Suṃjaya should not lament.