Shloka 21
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
यस्मिन् प्रशासति महीं नृपतौ राजसत्तम | अकृष्टपच्या पृथिवी विबभौ चैत्यमालिनी,नृपश्रेष्ठ) राजा मरुत्त जब इस पृथ्वीका शासन करते थे, उस समय यह बिना जोते-बोये ही अन्न पैदा करती थी और समस्त भूमण्डलमें देवालयोंकी माला-सी दृष्टिगोचर होती थी, जिससे इस पृथ्वीकी बड़ी शोभा होती थी
yasmin praśāsati mahīṁ nṛpatau rājasattama | akṛṣṭapacyā pṛthivī vibabhau caityamālinī ||
Wika ni Vāyu: “Nang ang pinakamainam na hari ang namahala sa daigdig, ang lupa’y nagbunga nang hindi naaararo ni naihahasik. Ang buong sanlibutan ay waring pinalamutian na parang kuwintas ng mga banal na dambana, kaya’t ang daigdig ay nagningning sa pambihirang kagandahan.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse links righteous kingship (rājadharma) with the well-being of the realm: when a king governs justly, nature and society flourish—symbolized by spontaneous fertility and a landscape rich in sacred institutions.
Vāyu describes an ideal period under an exemplary ruler: the earth produces abundantly without cultivation, and the world appears ornamented with many shrines, highlighting both material prosperity and religious-cultural vitality.