Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
'सृंजय! इक्ष्वाकुवंशी पुरुषसिंह महामना सगर भी मरे थे, ऐसा सुननेमें आया है। उनका पराक्रम अलौकिक था ।।
Sṛñjaya! Ikṣvākuvaṁśī puruṣasiṁha mahāmanā Sagara api mare the, iti śrūyate. Tasya parākramaḥ alaukikaḥ. Ṣaṣṭiḥ putrasahasrāṇi yaṁ yāntam anujajmire; nakṣatrarājaṁ varṣānte vyabhre jyotirgaṇā iva.
Wika ni Vāyu: “O Sṛñjaya, nababalitang maging ang dakilang Sagara—leon sa hanay ng mga tao sa angkan ni Ikṣvāku—ay pumanaw na. Di-karaniwan ang kanyang tapang. Kung paanong sa dulo ng tag-ulan, kapag malinaw ang langit at walang ulap, ang mga bituin—mga pulutong ng liwanag—ay sumusunod sa Hari ng mga Bituin, ang Buwan; gayon din, tuwing lalakbay si Haring Sagara para sa digmaan o anumang gawain, ang kanyang animnapung libong anak na lalaki ay sumusunod sa kanyang likuran.”
वायुदेव उवाच
Even the most extraordinary kings are subject to death; yet their fame and the disciplined loyalty they inspire endure in memory. The verse uses a cosmic simile to show how rightful leadership naturally draws orderly followership.
Vāyu addresses Sṛñjaya and cites the famed Ikṣvāku king Sagara: though he too died, he was renowned for unmatched prowess, and whenever he marched, his sixty thousand sons followed him like stars following the Moon in a clear autumn sky.