Haṃsa–Sādhya Saṃvāda: Satya, Dama, Kṣamā and the Discipline of Speech
अर्थाश्व दुर्लभॉल्लोके क्लेशांश्व सुलभांस्तथा । दुःखं चैव कुट॒म्बार्थे यः पश्यति स मुच्यते
arthāś ca durlabhā loke kleśāṃś ca sulabhāṃs tathā | duḥkhaṃ caiva kuṭumbārthe yaḥ paśyati sa mucyate ||
Wika ni Bhishma: “Sa mundong ito, mahirap makamtan ang yaman at pakinabang na materyal, ngunit madaling dumating ang mga pasakit. At alang-alang sa pag-aaruga sa pamilya, madalas kailangang tiisin ang pagdurusa. Ang taong malinaw na nakakakita sa katotohanang ito—walang pagkalito at walang pagkapit—ay napapalaya (mula sa gapos ng saṃsāra).”
भीष्म उवाच
A realistic discernment: wealth is difficult to secure, hardships are plentiful, and even family maintenance entails suffering; seeing this clearly fosters detachment and leads toward liberation from saṃsāra.
In the Śānti Parva’s instruction section, Bhishma continues advising Yudhiṣṭhira on dharma and the path to inner freedom, emphasizing sober insight into worldly life as a basis for renunciation and release.