Shloka 40
Adhyāya 287 — Janaka’s Inquiry on Śreyas, Abhayadāna, and Asaṅga
Non-attachment
अपश्यन्तो<5नुविषयं भुज्जते विघसाशिन: । भुज्जानाश्षात्मविषयान् विषयान् विद्धि कर्मणाम्
apaśyanto 'nuviṣayaṃ bhuñjate vighasāśinaḥ | bhuñjānāś cātma-viṣayān viṣayān viddhi karmaṇām ||
Wika ni Nārada: Yaong nabubuhay sa pagkaing natira matapos pakainin ang mga umaasa at ang mga panauhin (vighasāśin) ay kumakain nang hindi itinatali ang isip sa mga bagay ng pandama; tinatanggap nila ang pagkain nang hindi hinahatulan kung mapait o matamis. Ngunit yaong kumakain na itinuturing ang lasa bilang pakay ng sariling pagnanasa—pinag-iiba ang masarap at di-masarap—ay dapat kilalaning nakagapos pa rin sa karma, sapagkat ang kanilang pag-enjoy ang ginagawang motibo ang mga pandama at tanikala ang ugnay ng gawa.
नारद उवाच
Educational Q&A
Eating becomes liberating when it is done without attachment to taste and after fulfilling one’s duty to others (dependents/guests). When one eats for sensory pleasure—fixating on sweet vs. bitter—one reinforces desire and remains bound by karma.
In Śānti Parva’s instruction on dharma and inner discipline, Nārada contrasts two modes of eating: the vighasāśin who eats leftovers without sensory fixation, and the pleasure-seeker who makes taste the aim—showing how intention determines bondage or freedom.