Adhyāya 287 — Janaka’s Inquiry on Śreyas, Abhayadāna, and Asaṅga
Non-attachment
अनब्रुवन् वाति सुरभिर्गन्ध: सुमनसां शुचि: । तथैवाव्याहरन् भाति विमलो भानुरम्बरे
anabruvan vāti surabhir gandhaḥ sumanasāṃ śuciḥ | tathaivāvyāharan bhāti vimalaḥ bhānur ambare ||
Wika ni Nārada: “Nang hindi nagsasalita, ang dalisay at kaaya-ayang halimuyak ng mga bulaklak ay kumakalat sa ihip ng hangin. Gayundin, nang hindi ipinangangalandakan ang sarili, ang walang dungis na araw ay nagniningning sa kalangitan.” Ang aral: ang tunay na kahusayan at kabutihan ay hindi nangangailangan ng sariling pagpapakilala; nahahayag ito sa likas na bunga nito.
नारद उवाच
Genuine merit does not need proclamation. Like a flower’s scent and the sun’s light, true virtue and excellence become known through their natural, beneficial effects rather than through self-praise.
Nārada offers a moral illustration using two natural images—fragrance carried by the wind and the sun shining in the sky—to counsel that the best qualities reveal themselves quietly and unmistakably.