Shloka 19
Adhyāya 287 — Janaka’s Inquiry on Śreyas, Abhayadāna, and Asaṅga
Non-attachment
दैवतेभ्य: पितृभ्यश्न संविभागो$तिथिष्वपि । असंत्यागश्च भृत्यानां श्रेय एतदसंशयम्
daivatebhyaḥ pitṛbhyaś ca saṁvibhāgo ’tithiṣv api | asaṁtyāgaś ca bhṛtyānāṁ śreya etad asaṁśayam ||
Itinuro ni Nārada na: “Ang tunay na kapakanan, walang pag-aalinlangan, ay nasa tapat na pagbibigay ng nararapat na bahagi sa mga diyos at sa mga ninuno (pitṛ), sa wastong pagtanggap at pag-asikaso sa mga panauhin, at sa hindi kailanman pagtalikod sa mga umaasa na dapat alagaan. Ang matatag na pagtupad sa mga tungkuling ito ang tiyak na landas tungo sa pagpapala at kabutihang-asal.”
नारद उवाच
Educational Q&A
One’s welfare (śreyaḥ) is secured by reliably fulfilling three obligations: offering due portions to the gods (ritual duty), honoring the ancestors (continuity and gratitude), and welcoming guests (social dharma), along with a fourth emphasis—never neglecting or abandoning dependents who rely on one’s support.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma, Nārada speaks as a moral teacher, summarizing practical household ethics: proper distribution of resources to sacred obligations and to people in one’s care is presented as a certain means to auspiciousness.